20 Temmuz 2016 Çarşamba

Her şey olabildiğince kötüye doğru gidiyor ve sadece geçen zaman içerisinde hayıflanarak izlemekte olduğum bir tabloyu dolduruyor. Kocaman bir merak içerisinde oluşacak o büyük resmi görmek için sabırsızlanıyorum. Öte yandan bazı zamanlar resimi yarım bırakarak kendimi kocaman bir boşluğa itmek istiyorum. Bu kaosun içerisinden direnmek yerine boşluğun kollarına kendimi bırakmak gerçekten bir kurtuluş gibi gözüküyor.

Hayatta başaramadığım kısımları yaptığım bir kaç kıçı kırık meşgale ile örtbas etmeye çalıştığım gayet aşikar duruyordu. Çözemediğim durumları her zaman fazlasıyla kurculayan ben artık paspasın altına itmeye başlamıştım. Çünkü başka çarem yoktu. Yapabileceklerimi denedikten sonra geriye olan bitenleri imha edip hayal dünyanın içine gömülmende kalıyor.

Bitsin hayaller derken hayatında ne varsa bitiyor. Basit bir sistemin altında bir hiçlik içerisinde hapis kalıyorsun. Rutinlerin içerisinde kendine ufak bir delik bulduğun günler bile daha sevimli gözüküyor. Her gün aklını kaybetmek yerine daha somut çözümler bulmak istiyorsun ama her zamanki gibi olmuyor...

Ne zaman olmuştu?..

Hiç

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder