8 Şubat 2016 Pazartesi

Her şeyden fazlasıyla sıkıldım. Hayatı yaşarken sanki düzlüğe kavuşacakmışım gibi dram filminin hüzünlü ama o yükselişte şarkıları bana eşlik ediyormuş gibi yürüyorum. Sadece düşünüyorum ya da düşlüyorum. Olması gerekipte olmayan, olamayan hayatımı her seferinde biraz daha irdeliyorum.
Eksik bir yanım olup olmadığım konusunda bile kendim ile çelişir oldum. Tek çıkış noktam biraz fiyakalı ve uçsuz bucaksız sürecek kahve muhabbetlerinden uzağa gitmiyor. Anlık yüksek dozda ağrı kesicilermiş gibi kısa süreliğine vücudu koca bir ızdıraptan kurtarıyor.

Hayatımı bir şekilde yenilemem gerektiği karşıma çıkan en basit cevapmış gibi geliyor. En çok korkutan kısımı ise değişimin gelmesi ve getiren ile birlikte sonrasında kaybolması.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder