21 Temmuz 2015 Salı

Pek çok konunun beni köşeye sıkıştırdığını yeni bir mesai gününde bir kere daha anladım. Kesinlikle olmak istediğim o dünyadan fazlasıyla uzaklaşmıştım. Bu beni kendi alternatiflerimi planlamam konusunda gittikçe ateşlese de gerçekten ayağı yere basan bir durum olmayışı, kendimi kapısız bir evin içerisinden nasıl çıkacağımı bilmeden, özgürlük için hayaller kurup onları yaşamak gibi geliyor.

Tüm bunların yanında hayat bugün bana tek başına çok niteliksiz geldiğini düşündürdü. O cümleydi her şeyi başlatan, "aslında bizim bir planımız var" benim ise hep bir tarafım, biz tarafım eksikti. Belki de tüm sebebi buydu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder