4 Ocak 2015 Pazar

Alışılmıyor be abi...

Basit gözüken denklemler içerisinde çözüme ulaşamayacak kadar cahilliğe batmış gibi geçinip gidiyorum. Ufaktan çekiliyorum kenarıma kendimi inceden tütüne veriyorum. Anlamsızlıklara dumanda yarattığım hayal karmaşalarına bir yenisini daha ekliyorum. Darlıyorum kendimi diye sayıp ikilemeye devam ediyorum. Tüm benliğimle koca bir boşluğun içerisinde freni patlamış kamyon gibi son sürat çakılıyorum.

Etrafta olan bitenlere gözlerimi dikip fazlaca bakınıyorum. Biraz ürpertici olsa da yaşanılanları çözmeye çabası içerisinde oluşum bir çeşit hata arama mekanizmasıydı. Sıradan insanların becerebildiği basit olaylara çok kompleks bir yapıda yaklaşıyor gibiydim ama aslında tüm problem yaklaşamıyor olmaktı. Hiç kimseye diyalog kuracak gücü bulamıyordum. Uzun süredir kendim ile konuştuğum gerçeğiyle o an yüzleşmek gerçekten alabildiğine çirkin bir durumdu.

İnsan aslında hiç değişmeyen durumuna yine de alışmaya çalışıyor. Kendini biraz daha küçük eşyalara odaklıyor. Biraz okuyacak birşeyler bulup yanına da çıtır çerezlik müziklerle kendimi boşluğa atıyorum. Fazlaca kabullendim pek çok zaman olduğu gibi ama yine de alışılmıyor be abi...

2 yorum:

  1. Ne güzel hepimiz bir noktada aynıyız.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hepimiz aynı havayı soluyorken ne kadar farklı olabiliriz ki?!.

      Sil