15 Mart 2014 Cumartesi

Ben hiç korkmadım ölümden

Bu yüzden hep ölümüne sürdüm hiç korkmadım. Hız benim konuşmalarımdan çok daha fazlasıydı. Ben sadece kocaman sokaklarda hızlıca yürüyen bir bireydim. Yapmak istediğim şeyleri hayatımda toprağa gömüp kapatmış olsamda o kocaman sokaklar yürüdükçe daralabiliyordu.

Bugün halen içimde ufak bir duygu barındırdığımı farkettim. Beni nasıl olduysa zayıflatmıştı. Belki de ben o dik duruşumdan eser kalmasını istememiştim. Sadece bir süreliğine bitecek bir rüyanın içerisinde olmaktı tek arzuladığım.

O kadar büyük bir boşluk ki hayat tek istediğim orada gözümü kırpmadan süratlenmek. İçimdeki hırsı her ne kadar dindirmeyecek olsa bile bir süre yatıştırmak. Belirli zamanlarda küçük dozlarda kendimi sakinleştirmeye ihtiyacım olduğunun farkına varmam gerekiyor.

Elime geçecek her şeyi yumruklamak istiyorum. Çünkü hiç bir bok düzelmeyecektir. Aksine gittikçe daha da hırslanacağım.

3 Mart 2014 Pazartesi

Mucize

Uzun süreden beri hayat benim için kocaman boşluktan başka bir anlam ifade etmiyor. Daha garibi aslında genel olarak hiç hissim olmadığını bile söyleyebilirim. Benim zaafım olarak gördüğü şeylere laf sokan insanlara sallamıyorum, benden bir şeyler isteyenler hiç umrumda değil. Hatta bana ilgi gösteren insanların yüzüne bile bakmıyorum. Ne ara ben böyle oldum demiyorum aslında şuan herşeyin varacağı noktadayım. Zaten senelerdir ağlamayan bir insandan duygusallık beklemek aptalca olurdu.

Hayatımda mucizeler beklerdim ama aptallıklara hiç inanacak vaktim olmadı.