4 Temmuz 2013 Perşembe

Sallanmama durumu

İnsanlar hep böyleydi diyecek bir bilgiye ya da gerçekliğe sahip olamam. Fakat şunu çok iyi biliyorum ki artık kimse kimsenin zerre kadar umrunda değil. Belki de anlatmak istediğim bir çok konunun aslında çıkış noktası buraya dayanıyor. Bir başka tabir ile kimse kimseyi iplemiyor.

Bugün selam verdiğiniz insan size yarın selam vermez. Bunu her gün yapsanız ve bir gün ara verseniz bile o kişi asla sizi merak etmez. Bu döngü böyle devam ederken gittikçe de artan bir umursamazlık kültürü içerisine  girmekteyiz. Peki bunun gerçekten sebebini bilen biri varsa beri gelsin.

Tabi bu konu da sığınılan en büyük bahane meşguliyetlerdir. İnsanlar sürekli belli belirsiz işler ile meşguldür. Bazen basit bir kitap alma işini bile koca bir günü kapsayacak müthiş bir meşguliyet olarak gösterebilirler. Gariptir bu meşguliyet olayı.

Bazende insanları başka insanlar değiştirir. Bir kız arkadaşı olan bir erkek bütün hayatını göz ardı edebilir. Bu da çok berbat sebeplerden biridir. Bu tipler genelde üniversiteye çalışırken facebooklarını kapatarak, oyun oynamayı bırakan insanlardır. Oysa hayat dengeli yaşanmalı ve bazı şeyler için hayatından ödün verilmemelidir.

Bu mevzu uzar gider ama şimdilik bu kadar.

12 yorum:

  1. Sebebi kendi adima iradesizlik olarak adlandirabilirim. Su sira irademle ciddi bi terbiye savasindayim. Hepsinden parca parca felaefesiyle dengeli olarak yasamayi ogrenmeye cabaliyorum. Ama insanlarin bu denli birbirlerini umursamaz hale gelmeleri bence degisen dunya sartlari. Toplumlar ozgurlesirken insanlar da bencillesiyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bencelleşmekten başka bir durum sanki. Aslında değeri olmayan boş meşguliyetler gibi duruyor.

      Sil
  2. "Her şeyi kabulleniyoruz, bir insana yapılan haksızlığı, bir konudaki yanlış tutumu ve tavrı, saygı duymayanı, küstahlık yapanı… İtiraz edecek gücümüz, cesaretimiz ve zamanımız yok. Yanlışlarla yaşamayı seviyoruz. Bir yanlış, diğer bir yanlışı getiriyor. Kalabalıklardaki biz değiliz. Yalnız kalınca kendimize sığınıyoruz. Sesler uğulduyor içimizde, kelimeler doluyor ağzımıza. Boşluklara tutunuyoruz, yer çekimi yok. İçteki isyan büyüdü, adı yalnızlık oldu. Bu konuşan, hisseden, yaşayan biz değiliz. İçimizdeki sonsuzluğu, günlük hırslara değiştik. Gözlerimizdeki renkler kayboldu. Kendimizi nerden kaybettiğimizi bilemediğimiz için, nerede bulacağımızı da bilmiyoruz. Bir hayaletimiz asılı dünyanın çirkin suretine."

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tırnak içerisinde yazdığın için alıntıladığını düşünüyorum. Belki bir kaç sene önce bu yazıyı yazıyor olsaydım. Ben de buna benzer bir şekilde açıklıyor olabilirdim. Eskisi gibi o kıvamı yakalayamıyorum. Kesinlikle çok güzel duruyor. Bu yorum için ayrıca teşekkür ederim

      Sil
  3. Bunu ben de sorguluyordum bir ara bulduğum ve bana göre doğru olan tek cevap kolay ulaşılabilirlik. Özellikle sosyal medyanın bunda büyük bir etkisi var. Hızlı yaşayıp hızlı tükettiriyor her şeyi.

    Her gün saatlerce konuştuğun insanla belli bir süre sonra paylaşacak bir şey bulamıyorsun.
    Çünkü her şeyi hızlıca tüketiyorsun aşkı, sevgiyi, arkadaşlığı bence eski dostlukların, aşkların sağlam olmasının temelinde de bu kolay ulaşılırlığın olmaması var.

    Şu noktada katılıyorum hayatımızı denge de tutamıyoruz her şeye yeterince, doğru vakit ayıramıyoruz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İnsanlar senelerce mahalle arkadaşı ile her şeyi paylaşmış. Hayır! bu hızlıca tüketmek olamaz.

      Fakat alternatiflerinin olduğunu bilmek farklı bir maymun iştahlılık yaratmış olabilir. Bir başka deyiş ile dediğin gibi tüketim. Ama bu tüketim konu değil, insan tüketimi.

      Sil
  4. Hocam bunun tek bi sebebi yok inan ki. Bikaç örnek verirsem;

    20 yıllık arkadaşımın artık beni tanımamazlıktan gelmesi / Sebebi: Para, karı kız, kop kop ortamları

    Görüp kafasını çevirip dötünü dönenler / Sebebi: Apoyamı kaldık nan sanki; işimiz düşünce ararız yoksa zittir et

    Benim bazı insanları yok saymam / Sebebi: Dönek yada aşırı rahat adamlar; tanışalı 1 hafta olmuş yanımda geğirip osuran; bıraksam halıya zıçacak tipte adamlar. Farkında olmadan öyle samimi olmuşuz ki yatağıma rahatça uzanabiliyor. Yattıktan sonra da "yatabilirim dimi?" diye soruyo bide :)

    Ben artık kimseyi iplemiyorum / Sebebi: İplediğim insanlar tarafından ipe dizilmiş olmam...

    Off ne yorum yazdım nan blog konusu gibi :DDD

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Maalesef ki evet. İnsanlar böyle ya da böyle oluyor. Tek bir kişi bazen fazlasıyla yeter.

      Sil
  5. İnsanların bir süre sonra yaş gerçekten tahammül sınırları çok aşağılara düşebiliyor. Sallamamak değil de belki de yorulmaktan ötürü mecali kalmama ile uğraşmak istememe durumu bundan ötürü gelebilir. Akışında oluverse ya bi kere de diye beklenti içindelerdir belki. Uğraşmaktan yorulmuşlar, sonuç alamayanlar ya da insanlardan kazık yiyenler. Zaman geçtikçe insanları gözünde büyütmemeye başlıyorsun herkes aynı geliyor ve bu da kolayca vazgeçebilmeye neden oluyor sanırım.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok yaş ile ilgili bir şey olduğunu düşünmüyorum. Yeni ergenlerde daha fazla :)

      Sil