1 Nisan 2013 Pazartesi

Ne yaparsan yap

Şu berbat pazartesi gelmesin istersin. Sırf gelmesin diye kafayı vurup yatmaktan korkarsın ama zaman su gibi geçerken elden hiç bir şey gelmez. Gözlerin ağırlaşır ve mecbur kalırsın.

Yarın kalkıp çalışmaya mecbursundur. Biraz daha yaşamaya mecbursundur ve biraz daha sıkıntı çekmeye.

Ne kadar garip değil mi? Hayatın bir nokta da biteceğini bildiğimiz halde sanki ertesi güne garantimiz varmış gibi kalkıp yaşamamız. En azından öyle şartlandırılmamız.

Peki ya ileriye dönük yaşamımız için çektiğimiz bunca yorgunluk ve çile gerçekten çok mu gerekli?

Biz insanlık niye sadece hayatımızı geçirmek için çalışmak yerine, her defasında birilerinin daha fazla yükselmesi için çalışmaya zorlanıyoruz?

Fazla sorguluyorum. Belki de o yüzden pazar akşamları ya da hayatımın belli dönemlerinde mutlu olmayı çokta beceremiyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder