27 Ekim 2012 Cumartesi

Umursanmak

Yalnızlıktan uzaklaşmak için belki de en iyi yöntem yalnızlığım tam göbeğine oturmaktan geçiyordu. Gerçekten artık yalnızlığı insan kabullendiğinde ve sadece muhabbet etmekten ibaret bir hayatı göze aldığında hayatın ne kadar boş olduğu, onu ne kadar saçma salak yaşarsan zevkinin katlanacağı inancı yer etti. En boktan espirilere gülmeyerek o koruduğumuzu sandığımız kişiliğimiz ya da cool tavrımızın hiç bir önemi yok.

Zaten insan kasıntı hareketler içerisinde ömrünü tamamlayacak saçma bir yaşam içerisinde mutlu olduklarını zannediyorlar. Sürekli utanç korkusuyla geçen bir yaşam yerine hiç kimsenin umrunda olmadığı, saçmalıklardan korkulmayan bir yaşamda güzel. Kimse ne düşünür ya da beni beğenir mi derdin yok.

Ben zaten hep kendi sevdiğimi yapan biri olarak yaşıyordum. Fakat yaptıklarına anlamlar yüklemek biraz uzun süre içerisinde gerçekleşiyor. Belki de uzun süredir yazı yazamıyor olmam bu yüzden. Genelde mutlu olduğumu düşündüğüm ve bolca hayal kurduğum zaman çerçevesinde buralara yazamazdım.

Bu sefer biraz daha farklı. Hiç bir şeyi umursamıyorum ve gittikçe artıyor.
Çünkü bende kimsenin umrunda değilim, olmadım, belki de olmayacağımda.

2 yorum:

  1. utanç duygusunun olmadığı bir yaşamı bende hep hayal ederim :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kadınların böyle birşeye ihtiyacı yok. Seçen hep sizsiniz.

      Sil