28 Eylül 2012 Cuma

Yaşıyor muyum?..

Oturmuş saçma sapan şeyler dinleyerek, saçma sapan düşünceler içerisinde ne yapacağımın kararsızlıkları içerisinde dönüp duruyorum. Çok şey istemek, fakat elinde olanların hiç birini somutlaştıramıyor olmak, en büyük engelimi oluşturuyor. Somut olan fikirleri gerçeğe dökebilmek, belki de biraz yardım almak mümkün olduğu halde birbirine karışmış koca bir beyni çözümlemeye çalışarak içerisindekileri somutlaştırmak birey için imkansızken, insanlardan yardım beklemek bile başlı başına bir saçmalık halini alıyor. Es geçtiğim en büyük noktalardan biri zaten yardım edebilecek biri de yok ya lafın gelişi işte.

Geçen günlerin ardından yükselen buhranın gittikçe artması normalken, bu kadar anlamsızlaşan bir hayatın tam ortasında yer almak kabul edilmesi zor olan bir durum halini yaşatmakta ısrarcı. Çırpınmayı kestiğinde içinde bulunduğun boşluğun nasıl olduğunu görmenin verdiği tedirginlikten de kaynaklanabilir. Durumu bildiğiniz halde yapabileceğiniz birşey yoktur. Başkalarının iradelerine hükmetmek, onlara kendinizi göstermek zorundasınız. Bir insanı ele geçirmek fikri, boşluktan çıkmaktan daha çılgınca ama asıl çılgınlık bendeydi.

İnsanların aklına gelebilecek pek çok ihtimali yılmadan denemiş olmanın sonucunda hiç birşey elde edememiş olmak gerçekten üzücü, bir o kadar da şaşırtıcı etki yaratıyor. Pek çok kez yola çıkmış olmana rağmen yılmadan devam etmeye çalışmak, seni yıpratmanın ötesinde beceriksiz ve çaresiz görünümü katmış olduğu düşüncesini irdelerken, aslında çaresizlik tüm insanlık için geçerli bir gerçek olmasına rağmen hırsın kapatamadığı farkındalığına ulaşmak. Gerçek boşluk o an oluştu belki de.

Bazen soruyorum kendi kendime "yaşıyor muyum?.."

4 yorum:

  1. güzel bir paylasim olmus...

    YanıtlaSil
  2. cümlelerinde boğuldum desem yeridir.
    aslında biraz sen biraz ben biraz hepimiz gibi olmuş bu yazı
    o yüzden böyle içimi bi sıktı
    böyle "gurp" diye oturdu

    çok şey isteyip somutlaştıramamaksa.. öff -.-
    liste uzadıkça uzuyor.

    bir de şu çırpınmak kısmı beni benden aldı.. nasıl bir cümledir.
    çırpınmayı bıraktığımız anda içinde bulunduğumuz boşluğun farkına varmamız.. o korku..

    daha da demiyorum bişey

    YanıtlaSil