26 Eylül 2012 Çarşamba

Bilemedim işte...

Her geçen saat artan müzik deneyimlerine karşı koymak imkansız. Şarkılar benliğini parçalarken, beyine giden idrak yollarını ele geçiriyor. Beden kendinden geçerken beyin dünya ile iletişimlerini koparmaya başlıyor. Her bir tını yüreğinin tam içerisine pompalanmaya başlıyor ve bütün benliğini bir anda saran o müthiş tarifi olanaksız haz duygularının içerisinde daha fazlasını istiyorsun. Zaman geçtikçe karıncalanan vücudun biraz daha hissizleşiyor.

Koca bir hayattan kopuş süreci içerisinde müzik en iyi dostluğu üstlenmiş fakat ben artık hayatta hiç birşeyden artık zevk alamıyorum ve alabildiğine boşladım. Uğraşlar ya da yeni bir umut edinmek bile derman olmuyor. Ben ne ara hayattan bu kadar vazgeçtim de artık umutlar bile heyecanlandırmaz olmuş, bilemedim işte...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder