10 Mayıs 2011 Salı

Olmuyor!

Hayata geçiyor gözüylede baksan o pembe gözlüklerin yörüngesi kayıyor. Bugün sinirlendiğim nadir görülmüş ben durduk yere sinirlendim. İşten normal bir zaman diliminde çıkmış olmama rağmen sinirlendim. Yaşadığım hayata sinirlendim. Metronun ortasında çıkmak yerine geri geri gelen o adama sinirlendim. Öylesine sinirliydim ki gıkını çıkartıcak bir adamı komaya sokana kadar yumruklayabilirdim.

Yürürüm, daha hızlı, olabildiğince hızlı. Acı hissi düşük bir insan olduğumdan bacaklarımın acıması beni durdurmuyor. Ama vücudum dayanamayıp ayağım sendelemeye başlayınca yavaşlamak zorunda kaldım. Olan bitene karşı içimde tuttuklarım, yaşıyamadıklarımın sinir patlamasını yaşıyordum resmen.

Oturdum bir süre etrafıma baktım yine herşey aynı, yine dönüp dolaşıp geliceğim yer aynı, yine yaptığım şeyler aynı, yine değişen birşey yok. Yine hiç bir beklentimin kalmadığı şu hayatta heyecansızca açtım bilgisayarı oturdum karşısına yine bitirdim bir günü sırf yaşamak zorunda olduğum için.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder