28 Mart 2011 Pazartesi

Her ne kadar

Buralara yazmasamda blogları sürekli olarak takip ediyorum. Tam böyle dışarıda boş boş işten eve dönerken ya da yürürken aklıma gelen küçük parçalar bilgisayar karşısına geçince sanki büyüsünü yitiriyor. Hiç biri o an yakaladığım sanki bir şeyler keşfediyorum hissinin önüne geçiyor.

Hani olur ya bazen hiç tanımadığınız birinin yanına geçip içinizden bütün geçenleri, geçmişte bütün yaşadığınız acıları anlatmak istersiniz bir çırpıda ve sonrasında onu bir daha belki de hiç göremiyeceğinizi düşünerek yolunuza devam edersiniz. Sadece o günlük bir rahatlama olsada bir kaç ay belki idare edebilir.

Bazen insan o kadar çok istiyor ki aklından geçirebileceği birini tanımak. Ama bitmeyen yalnızlığımla göremeyeceğim birşey.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder