26 Ocak 2011 Çarşamba

Olmuyor

Sıradanlaşmakla ilgili bir yazı yazmaya gayret ediyorum aslında yazıcağım küçük tespitleri yol üzerinde güzelce kurgulamıştın ama dünden beri aktaramıyorum. Tam yazıcakken ne kadar sıkıldığım aklımın bir köşesinden hortluyor ya da kendimi ne kadar sıradanlığa kapattığım. Aslında duruma pek öyle denemez.

Çünkü iş'den ev'e gelirken yapabileceğim ya da düşüneceğim hiç birşey yok. Kulaklığı takarsın ve sadece yürümeye başlarsın. Durduk yere bir huzursuzluk, melankoli havası oluşturma peşinde değilim. Sadece zorunluluğun gereğini yerine getirerek elimde olanlarla yaşamımı sürdürmeye devam etme çabasındayım. Son bir kaç aydır sıkıntılarımı unutmak için kendimi ciddi şekilde oyunlara verdiğimi farkettim. En son dün akşam Mafia II adlı oyunu 2. defa bitirmek üzereydim. İlk olarak Hard zorluk modunda 15 saatte oyunu sonlandırmıştım. Tahmin edebileceğiniz şuan bölümler arasındaki ilerleyişim çok daha hızlı.

Bir oyunu daha tüketirken sonrasında ne yapıcağımı kara kara düşünmekteyim. Eğer zorunda olmasaydım bu kış ayında gereğinden fazla zevk veren bir eylem olabilir sıcacık evinde oturup oyun oynamak ya da film izlemek. Ama aksine ben oyunu kapattığımda yer yer bütün saatimi bu salak oyun karşısında geçirdim diyebiliyorum. Bu kesinlikle tatminsizlik değil sadece zorunluluğun yol açtığı boktan ruh durumunun bir nokta patlak vermesinden ibaret.

Herkes yeni insanlarla ne şekilde tanışıyor, kaynaşıyor hiç anlıyamıyacağım galiba...

6 yorum:

  1. Yeni insanlarla tanışıp kaynaşmak gereksiz bir eylemdir bence. Ahanda yine asosyalliğim zirve yapmış. Tüh!

    YanıtlaSil
  2. Bence de =)
    Zaten çok fazla arkadaşım olsun gibi bir isteğimde yok.

    YanıtlaSil
  3. bu duruma bir örnek vereyimde keyfin yerine gelsin.

    danışmanın(psikolog oluyor kendisi) arkadaş edinme ile ilgili bir sohbetimizde bana şunu sordu
    Diyelimki ben uzaylıyım ve sana soruyorum "acaba yeni insanlarla tanışmak için ne yapmam lazım?" ne cevap verirdin?

    benim cevabım
    - tiyatroya gidebilirsin.

    YanıtlaSil
  4. Beğendiğim etkinliklere katılırdım.

    YanıtlaSil
  5. şöyleki burdaki espiri, yazınca anlaşılmıyor muhtemelen ama tiyatro yani sessizliğin hüküm sürdüğü mekanlar. sence insanların tanışma, kaynaşma sohbet etme şanşı varmı? benim asosyal olma ve kalma irademe örnek sadece

    YanıtlaSil
  6. Hahaha ben sadece tiyatro çalışmaları manasında algılamıştım. Bu boyutunu hiç düşünmedim. İnce bir nokta ama eğer böyle mutluysan sadece "şimdilik" bir problem yok diyebilirim =)

    YanıtlaSil