31 Ocak 2011 Pazartesi

Metal

Her farklı bir şarkı dinlediğimde aynı müthiş duyguyu yaşıyorum. Vücut yavaş yavaş kıpırdanıyor ve kan daha hızlı pompalanmaya başlıyor adeta, kendini tutmak istemiyorsun deli gibi hareket etme iç güdüsü oluşturuyor. Garip ama uyuşturucu misali inanılmaz bir enerji ve güç sağlıyor sana gittiği yere kadar. Daha sonra doymuyorsun, biraz daha fazla, biraz daha yüksek sesle tam o arada bir iniş yaşıyan şarkıda kendine kaybetmek. En önemliside bu melodik ritimler ve güzel yakalanabilen iniş çıkışlar.

Sonra bu müzik yeri geldiğinde insanın tek sığınağı olur. İnsanlar sana onu bırakacağını her söylediğinde biraz daha inat ve hırsla daha çok sarılırsın ama hiç bir zaman hayat şeklini etkiliyemez. Bir insan neyse odur ve o olmadır.

Umarım bu konuyu bir ara daha açık ve uzun yazıcam. Çünkü o hissiyatı buraya doğru dürüst dökmek oldukça zor.

2 yorum:

  1. bende sevdiğim şarkıları dinlerken aynı hisse kapılıyorum..metal dinlemiyorum hiç..belki dinlesem aynı duyguları yaşıycam.

    YanıtlaSil
  2. @Karamel
    Metal daha farklı hele ki insanlar sabahın 8'inde bu tür şarkıları nasıl dinlediğimi merak ediyor ama oysaki bu şarkılar içimdeki bütün nefreti söküp atıyor daha bir sürü duygu seli =)

    YanıtlaSil