18 Nisan 2010 Pazar

Hissetmek

İşte böyle bir sefer sıkılmaya başlayınca sıkılmanın ve yazmaya başlamanın ardı arkası kesilmiyor. Halbuki nötr olduğumda bile yazı yazamıyordum. Açıyordum birşeyler karalamaya çalışıyordum olmuyordu. Yaptığım, yazdığım hiçbirşey konsept filan da değil ya da deprasyonlu biri de değilim. Evet öyle görünebilirim ama sizde dışarı çıktığınızda güzel bir afiş gördüğünüzde ve o gün bütün arkadaşlarınızın iş'i olduğunu öğrendiğinizde suratınız asılmaz mı? Peki ya canınız sıkıldığında bir haftasonu binlerce kişinin ve çiftin içerisinde yalnız değilde hepsi senin bir parçanmış aslında herkesi tanıyor gibi davranmak. Belki de bir yerlerde birilerini bekliyormuş gibi yapmak görünmek ama sadece kurduğun hayal içerisinde ki olmayan kişiyi beklemek. İster istemez pozitif düşünemiyorsun artık çünkü hayal perestliğin bile ötesinde böyle birşeye imkan vermek şizofreni başlangıcı olursa evet o zaman mutlu olabilirim belki diğer kişiliğimle her neyse,

Yine, yeniden acaba farklı neler yapabileceğimi kurguluyorum. Emin olduğum tek birşey var mesai'li bir iş'ten kurtulmam gerektiği. Facebook gibi ortamlarda paylaşılan Ata isiminde ki sokak sanatçısını gördüm ve imrendim kendisine. Aslında yaptığı tek kişilik bir proje sayılabilir. Kendisi de söylüyor oradaki olay gururunu yenmek, egolarını silmek hayatı hayat gibi yaşıyabilmek. Kimsenin birbirinden üstün olmadığını görmek bilmek.

Huzur, kaç kişi bunu gerçek manada hissedebiliyor merak ediyorum. Para ile huzurun olucağını söyleyip spor arabalarıyla barlarda alkol deryasında beyinlerini uyuşturarak insanlar huzura erdiğini sanıyorlar bunun aslında huzur olmadığını her ayık insan akıl edebilir peki huzur nedir derseniz. Bana göre huzur sıkıcı olmayan bir iş, bir eş ve bir kaç insan daha derim. Tabiki müzik, yazmak, okumak, hobi bunlar da huzur verebilir fakat bana kalırsa organik olanlar eksik ise inorganik şeylerinde bir tadı kalmıyor.

Hayal perest birilerini arıyor insan yanına ferarrim olucak diyebilecek bir hayalperestlik değil tabi ki bu elimde süper bir proje var bunun elimizden geldiğince kısa film haline getirelim. Çok güzel parçalar hazırladım gel bu şarkılarla stüdyo'ya girelim. Müthiş bir ürün tasarlıyalım ticarete giriyoruz. Hayal kurup bazen bu hayattan uzaklaşmak bile yetiyor insana akşam karanlığında taksim de insanların arasında olmak onları kitle olarak görmek, gözlerinin parlaması bir an içinde bir huzur ve sıcaklık hissetmek. Hayatı yaşadığını o an bütün vücudunun tüylerinin ucuna varana kadar hissetmek...

1 yorum:

  1. Ben bu yazıyı cok sevdım ya hıssetmek derınıne olmasa da ıcınde olmak yalnızlık zordur mezıyetlıdır belkı de nedenı vardır ne planlıyorsan belkı de arkandayım bır cumartesı yanına gelıp neredeyse uzun uzun sohbet edesım geldı bılmıyorum yazdım ıste hep ıcınde az cok umudu barındırarak yaz.

    YanıtlaSil