5 Kasım 2009 Perşembe

Kendi halinde

Blog yüzünden şu beyaz'dan bir kat daha nefret ediyorum artık, akşamın en derin karanlığında gözümü almasının yeterli bir sebep olduğunu düşünüyorum. Düşünmek demişken, keşke oturup şöyle düşünebileceğim bir haftam olsaydı dinlenip düşünmekten başka birşey yapmak istemiyorum. Ruhumun derinliklerine inmek istiyorum farklı şarkılarla, oradaki gereksiz şeylerin hepsinin kokusunu hissederek çıkartmak istiyorum ve neler ekliyebileceğimin planını hazırlamak. Ben hayattan ne istiyorum?

İnsanların sorularına cevap versem de kendim de bazen sormadan edemiyorum, niye yaşıyoruz? Bazen hayat o kadar sıkıcı oluyor ki, bir yerden atlasan bile kurtulunamıyacak bir hayat ya da atlasan bile o yenilmişlik duygusu beni deli ediyor. Hayat ilerledikçe artık beni olgunlaştırmak yerine yaşlandırdığını hisseder oldum. Gereksiz bir zaman kavramı, kargaşası içerisinde aradığım belki de sadece tüm sıcaklığıyla, sevgisiyle sarıp kuşatıcak biri.

Yazıyorum şuan bakıyorum o derin benim için özlenilen karanlığa vücudum ne sıcak, ne de üşüyor. Farklı bir sakinlik var üzerim de suskunum, ne konuşucağımı, ne düşünüceğimi bilemiyorum. Vücudum boşluktaymış gibi, biraz hissisiz. Düşüncelerim dalıyor gidiyor melodilerle kimi zaman ikisini de duyuyorum kimi zaman sırf içimde ki ben bastırıyor herşeyi, kopuyor bağım tamamen bu dünya ile...

6 yorum:

  1. Arada oluyor bu ne bu dünya da bağ kurabiliyorsun ne de başka bir alemde arada kalmışlık ve hissizlik o bir hafta olsa da gene başa döneceksin. Hayat anlamsız dursa da anlamlı olmak zorunda, yaşamak savaşmak yarına uyanmak zorundasın. Uyanırken ne oluyor hep aynı rutin ve her dakika da farklı durumlarla yaşlanan ben diceksen de bu dünyanın bir de diğer yüzü var ya oraya doğru dürüst geçmek temel alınıyor. Anlamasız olsa da böyle nefessin yettiği kadar buradasın sonra puff uçup bilmediğin diyarda ki sonsuzluk....

    YanıtlaSil
  2. Bir kere blogda neden karamsar yazılar yazdığını açıklamıştın.
    Burası senin sığınağındı ve sen hayatta insanlara söyleyemediğin şeyleri buraya akıtıyordun..
    Şimdi yaptığın gibi..
    Bir keresinde bende blogda karamsar birşeyler karaladığımda yaşça büyük bir ablamız ''şimdiki gençler,benim kızımda dahil olmak üzere çok karamsarsınız'' demişti..
    Haklı galiba..
    Hayatta artıkk herşey açık şeçik ve biz bu kadar çok şeyin bilinmesine rağmen içimizdeki boşluğu kapatma konusunda çaresisiz.
    Umarım en yakın zamanda sadece kendine ayırabileceğin bir haftan olur..

    YanıtlaSil
  3. @PufidooT
    Aralar da olsa keşke pufidoot, yaşadığımı düşünmediğim her günü bunlarla sorguluyorum maalesef. Çünkü her gün, hepimiz için geçtiğimiz günün tekrarı.


    @aysun
    Şimdi ki gençler iki uç nokta da yaşıyor ya birşeyler yok ya da akşamdan kalma hayatlar.
    İnsanlar karamsar çünkü ne yapıcağını bilemiyor onların devirlerinde ki gibi sosyal bir yaşam söz konusu değil görüyorsun yaşadıklarımızı belki alt komşuyla paylaşıcağına gelip burada yazıyorsun.
    Güzel temennin için de ayrıca teşekkürler.

    YanıtlaSil
  4. İşte bu da yeni konumuzun bir getirisi sırf bu yüzden geçmişte yaşamayı isterdim. Hep olsa da kendimi kandırıyorum yoksa ben benden çıkıyorum. Kimse de inanmıyor zaten o hallerime... Ayrıca karamsar olmamızın nedenleri var kanımca, çünkü yaşama doğru düzgün tutunamayan ve her gün insanlığın beş para etmez bencillikleriyle dolu bir milletiz. Saflık gitti, bizde kendimizi bulamadığımızdan yerden yere vuruyoruz kendimizi...

    YanıtlaSil
  5. Kendimizi ve insanları düşünmek için fazlasıyla vaktimiz var bundan PufidooT

    YanıtlaSil
  6. Ama biz bu yüzden farklıyız ve onların hiç sahip olamayacağı bir artı bu, yarına umutla tutun. Çünkü gelecekte ihtiyacımız olucak tek şey biz olacağız, sahte insanlara bırakmamalıyız sahneyi... Onlar mış gibi yaparsa biz analiz edip çürütmeliyiz, yaşamayı öğretmeliyiz.

    YanıtlaSil