11 Kasım 2009 Çarşamba

Bırakıcam bu işleri

Öyle naif bir havadayım ki anlatamam, bu gün itibariyle bilişimden kopma devresindeyim. Evet şunu farkettim bu blog ki amaç yazı yazmak, duyguları paylaşmak, sıkıcı kitaplar yerine insanlarla empati kurmak onların duygularını paylaşmak olduğu için kullanıyorum ki bir de msn bana e-sosyal ortam sunuyor. Bunlar dışında ne mi var? Bence çok gereksiz, hatta içimden şuan pc'yi camdan aşşağı atmak geliyor ama dediğim gibi blog ve msn için kullanması gerekiyor şuan, he bir de mesleğim var tabi. İlkokuldan beri idealim olan meslekti gerçi hani karmaşık kodlar üzerinde kafa yorup şöyle güzelce beyin jimnastiği yapmayı seviyorum ama her yeri bir süprizle dolu bir iş "x" bilgisayarında çalışan aynı kod "y" bilgisayarın da çalışmaması insanı cinnet moduna sokabiliyor. Üzerine üstük fazla mesai'ye kalma ve bunun stres'i anlatılamaz.

Artık iş yaşantım da süpriz istemiyorum limon satasım var çaya, çorbaya limonnnnnnnnnn!
Nezleye, domuz gribine, tansiyonun bir numaralı ilaç şeklinde müthiş pazarcı yaratıcılığıyla kıvrak cümleler kurup, süper kafiyelerle pazar halkını ya da etrafta ki insanları güldürmek. Hiç bir şey bilmiyorum ya sıkıldım işte öyle hayattan, yaptıklarımdan.

1 yorum:

  1. Bence sıkılma hayat senden sıkılsın ama sen yılma bir türlü tutun hayatına, her şey sona erebilir bütün isteklerin bitebilir, en sevdiğin şeyden bile vazgeçmek isteyebilirsin. Fakat hayattan vazgeçemiyorsun, bir türlü yeni yollar açıyor ve yeniden başlıyor her şey... Bırakma iplerini sıkı sıkı tutun onlara ki hayattan pes edip kendini kimsesizliğin içine atma... Ki bu blog hayat kanımca kimsenin anlayamadığı bir çok şeyi içinde barındırıp büyüten bir bebek gibi.

    YanıtlaSil